Τέλος στη σύνταξη χηρείας -Ποιοι είναι αυτοί που τη χάνουν

Είκοσι ημέρες προθεσμία δίνει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους σε όσους παίρνουν δύο συντάξεις -εκ των οποίων η μία χηρείας- για να αποφασίσουν ποια θα κρατήσουν, αφού η μία θα κοπεί.

Σύμφωνα με τον «Ελεύθερο Τύπο», στάλθηκαν μαζικά ειδοποιητήρια σε 112.000 συνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη χηρείας από το Δημόσιο και ταυτόχρονα κύρια σύνταξη είτε από το Δημόσιο είτε από άλλο ταμείο και τους καλεί εντός 20 ημερών να δηλώσουν ποια από τις δυο συντάξεις θα κοπεί, αλλιώς η περικοπή θα γίνει αυτόματα.

Ολοι οι δικαιούχοι σύνταξης χηρείας από το Δημόσιο θα πρέπει να υποβάλουν υπεύθυνες δηλώσεις με τις οποίες να γνωστοποιούν:

  • Αν λαμβάνουν κύρια σύνταξη από το Δημόσιο ή οποιοδήποτε άλλο ταμείο και από πότε, για να αποφασίσουν ποια σύνταξη θα μειωθεί.
  • Αν εργάζονται ως μισθωτοί ή αυτοαπασχολούνται και από πότε, οπότε αυτόματα η σύνταξη χηρείας αναστέλλεται.
  • Στην περίπτωση που δεν υποβάλουν τις υπεύθυνες δηλώσεις με τα στοιχεία που τους ζητούνται, τότε οι περικοπές που προβλέπει ο νόμος 3865/10 όπως τροποποιήθηκε με το ν. 4002/2011 θα γίνουν αυτόματα!
  • Σύνταξη χηρείας από το Δημόσιο παίρνουν 112.000 δικαιούχοι οι οποίοι κατά πλειοψηφία έχουν και δική τους σύνταξη, είτε από το Δημόσιο είτε από το ΙΚΑ ή άλλους φορείς.
  • Εφόσον η σύνταξη λόγω θανάτου μεταβιβάστηκε στα πρόσωπα αυτά μετά τον Ιούλιο του 2010 (ημερομηνία ψήφισης του ν. 3865/10) και έχει παρέλθει η τριετία, τότε θα επιβληθούν περικοπές κατά 50% αν είναι κάτω των 65 ετών ή 30% αν είναι πάνω από 65.
  • Στην περίπτωση όμως που τα πρόσωπα αυτά λαμβάνουν και κύρια σύνταξη από το Δημόσιο, τότε σύμφωνα με τη νομοθεσία η μία από τις δυο θα πρέπει να μειωθεί κατά 75%!
  • Ενώ αν η σύνταξη χηρείας καταβάλλεται από το Δημόσιο και η κύρια από άλλο Ταμείο (π.χ. ΙΚΑ), τότε επιλέγουν σε ποια από τις δυο θα γίνει η μείωση κατά 50% ή κατά 30% ανάλογα με το αν είναι κάτω ή άνω των 65 ετών.
  • Από τις περικοπές εξαιρούνται όσοι παίρνουν σύνταξη χηρείας και έχουν αναπηρία 67%.

Δικαστικό χαστούκι στο Δημόσιο

Πλήρης ανατροπή των δεδομένων για χιλιάδες εργαζομένους που προσβλέπουν στην είσπραξη των χρεών τους, μέσω πλειστηριασμών κινητών και ακινήτων στοιχείων χρεοκοπημένων εταιρειών, φέρνει η απόφαση 107/2015 του Πρωτοδικείου Αθηνών που αποκαλύπτει σήμερα το Capital.gr. Γιατί η συγκεκριμένη απόφαση είναι σημαντική για όσους έχουν λαμβάνειν χρήματα από στοιχεία ενεργητικού χρεοκοπημένων επιχειρήσεων που «βγαίνουν στο σφυρί»;

Σήμερα εάν μία εταιρεία χρεοκοπήσει και εκπλειστηριαστεί η κινητή και ακίνητη περιουσία της με στόχο την ικανοποίηση των οφειλετών της, στα χρήματα που θα συγκεντρωθούν το Δημόσιο «βάζει χέρι», κατά προτεραιότητα. Αυτό προβλέπει το άρθρο 33 του ν.4141/2013 βάσει του οποίου το Δημόσιο ικανοποιείται πρώτο κατά σειρά για τα χρήματα από ΦΠΑ που δεν έχει εισπράξει από την χρεοκοπημένη εταιρεία.

Η προσφυγή

Ωστόσο, το καθεστώς αυτό ικανοποίησης των οφειλών αποδεικνύεται ότι είναι ιδιαίτερα προβληματικό. Και αυτό επειδή σε πολλές περιπτώσεις, οι υπόλοιποι πιστωτές πέραν του Δημοσίου καταλήγουν να μην εισπράττουν τίποτα από τη διαδικασία του πλειστηριασμού. Αυτή είναι η περίπτωση εργαζομένου με απαίτηση 26.000 ευρώ (από δεδουλευμένες αποδοχές, άδειες κτλ) από το ποσό συνολικού ύψους 45.000 ευρώ που συγκεντρώθηκε μέσω πλειστηριασμών περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας όπου εργαζόταν. Ωστόσο, το Δημόσιο που είχε λαμβάνειν 778.000 ευρώ (μετά και από τις προσαυξήσεις) από ανεξόφλητο ΦΠΑ μπήκε πρώτο στην λίστα των προς ικανοποίηση πιστωτών με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι πιστωτές να παραμείνουν με… «φέσι».

Στο πλαίσιο αυτό, ο εργαζόμενος προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας να μην ικανοποιηθούν κατά προτεραιότητα οι οφειλές του Δημοσίου από ΦΠΑ, αίτημα που έγινε δεκτό.

«Το Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε ότι σε καμία περίπτωση η διασφάλιση της επιβίωσης και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των πολιτών δεν μπορεί να θεωρηθεί αγαθό άξιο χαμηλότερης προστασίας από το ταμειακό συμφέρον του Δημοσίου έστω και σε καιρούς δημοσιονομικής κρίσης» σημειώνει στο Capital.gr η δικηγόρος Βάσω Αλιμπέρτη του γραφείου «Δ-Ν Αναγνωστόπουλος & Συνεργάτες» που χειρίστηκε την υπόθεση.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, που μένει να κριθεί μόνο σε επίπεδο Εφετείου, ο νόμος αυτός (σημ.: για την κατά προτεραιότητα εξόφληση του Δημοσίου για οφειλές ΦΠΑ) είναι αντισυνταγματικός, καθώς προσβάλλει θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και συμμετοχής στην κοινωνικοοικονομική ζωή ή το δικαίωμα της ισότητας.

Επίσης, η συγκεκριμένη διάταξη είναι αντισυνταγματική διότι επιβάλλει την κατά προτεραιότητα πρώτη ικανοποίηση του Δημοσίου, χωρίς όμως, να προσδιορίζει κανένα χρονικό ή ποσοτικό περιορισμό. Ταυτόχρονα, αποκλείει τις προνομιακές απαιτήσεις από εξαρτημένη εργασία, σύμφωνα με την απόφαση. Το Δημόσιο, δηλαδή, «βάζει χέρι» στα χρήματα που συγκεντρώθηκαν-μέσω πλειστηριασμών- για οφειλές ΦΠΑ που μπορεί να εκτείνονται σε βάθος δεκαετίας ή περισσότερο.

«Επιβραβεύει την αδράνεια του Δημοσίου»

Η διάταξη αυτή, όπως αναφέρουν οι δικαστές, «επιβραβεύει την αδράνεια των αρμόδιων  δημόσιων υπηρεσιών, οι οποίες αν και έχουν ένα πλήρες νομικό οπλοστάσιο το οποίο τους παρέχει τη δυνατότητα με ποικίλους τρόπους και μέσα, και μάλιστα ατελώς, να επιδιώξουν άμεσα την είσπραξη του φόρου προστιθέμενης αξίας, ο οποίος πρέπει να αποδίδεται στο Δημόσιο ανά τρίμηνο από έκαστο επιτηδευματία, και ενώ διαθέτουν το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό, αδρανούν, με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται επί σειρά ετών και να διογκώνονται οι οφειλές εκάστου επιτηδευματίας από Φ.Π.Α.».

Τέλος, η απόφαση σημειώνει ότι νομοθέτης έκρινε ως σημαντικότερο το δικαίωμα του Δημοσίου προς είσπραξη του Φ.Π.Α. με το δικαίωμα των εργαζομένων προς είσπραξη των δεδουλευμένων αποδοχών τους της τελευταίας διετίας πριν από την ημερομηνία κήρυξης της πτώχευσης ή διενέργειας του πλειστηριασμού καθώς και της αποζημίωσης απόλυσής τους.

Ωστόσο, με τον τρόπο αυτό «διακυβεύεται η επιβίωση των εργαζομένων, οι οποίοι συνήθως στερούνται άλλων οικονομικών πόρων και αναμένουν από την ικανοποίησή τους κατά τη διαδικασία της ατομικής ή συλλογικής εκτέλεσης να διασφαλίσουν τα απαραίτητα προς το ζην.

Η διακινδύνευση της είσπραξης των απαιτήσεων των εργαζομένων, οι οποίοι τα τελευταία έτη έχουν ήδη υποστεί δραματικές μειώσεις στους μισθούς τους, σε συνδυασμό με την αλλεπάλληλη επιβολή νέων φόρων και εισφορών έχει ως συνέπεια τη διακινδύνευση της αξιοπρεπούς διαβιώσεως των ιδίων και των οικογενειών τους, η οποία έχει τεθεί ως συνταγματικό όριο των δημοσιονομικών επιλογών του νομοθέτη».

 

Αφέθηκαν ελεύθεροι μετανάστες από Έβρο, Ξάνθη και Παρανέστι

Ελεύθεροι έμειναν: 110 κρατούμενοι από το Κέντρο Κράτησης Αμυγδαλέζας στην Αττική, 15 από το Κέντρο Κράτησης στην Ξάνθη, 41 από το Παρανέστι, 17 από το φυλάκιο Έβρου, 28 από το Φυλάκιο Κορίνθου, τέσσερις γυναίκες από το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» από το οποίο θα αποχωρήσουν άλλες 15 αύριο, Παρασκευή
Πηγή: http://xronos.gr/detail.php?ID=96531
Τις προτεραιότητες του υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης στα ζητήματα της μεταναστευτικής πολιτικής έθεσε την Πέμπτη σε συνέντευξη Τύπου η αρμόδια αναπληρώτρια υπουργός Τασία Χριστοδουλοπούλου. Σύμφωνα με το Newsroom ΔΟΛ ως πρώτη προέταξε να υπάρξει αυξημένη προστασία για τα ανήλικα, ασυνόδευτα παιδιά, με στέγασή τους σε υπάρχουσες δομές αλλά και τη δημιουργία νέων. Εν συνεχεία εξήγγειλε νέα πολιτική, ώστε να μην υπάρχουν κέντρα κράτησης και επ’ αόριστον παραμονή μεταναστών που έχουν ζητήσει άσυλο ή ευαίσθητων ομάδων μεταναστών. «Η κράτηση είναι το έσχατο μέσο στο πλαίσιο αυτής της νέας πολιτικής, σε αντίθεση με την προηγούμενη κυβέρνηση που αυτό ήταν ο κανόνας» είπε η κ. Χριστοδουλοπούλου. Ακολούθως αναφέρθηκε στη δημιουργία ανοιχτών δομών φιλοξενίας, ενώ μίλησε και για νομοθεσία που να αίρει το θεσμικό κενό για τα παιδιά δεύτερης γενιάς και κατάρτιση νόμου για την ιθαγένεια. Ανέφερε και ορισμένους αριθμούς σε σχέση με τα κέντρα κράτησης. Σημείωσε ότι ήδη έχουν αφεθεί ελεύθεροι μετανάστες, κυρίως όσοι έχουν υποβάλει αίτηση ασύλου και ανήλικα παιδιά. Ελεύθεροι έμειναν: 110 κρατούμενοι από το Κέντρο Κράτησης Αμυγδαλέζας στην Αττική, 15 από το Κέντρο Κράτησης στην Ξάνθη, 41 από το Παρανέστι, 17 από το φυλάκιο Έβρου, 28 από το Φυλάκιο Κορίνθου, τέσσερις γυναίκες από το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» από το οποίο θα αποχωρήσουν άλλες 15 σήμερα Παρασκευή. Επίσης ελευθερώθηκαν 27 ανήλικα, ασυνόδευτα παιδιά έχουν μεταφερθεί σε μονάδες φιλοξενίας με κενές θέσεις στον Βόλο.  Η κ. Χριστοδουλοπούλου σημείωσε ότι «οι υπηρεσίες ασύλου, προσφυγών και πρώτης υποδοχής που σήμερα ανήκουν στην αρμοδιότητα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη περνούν στην αρμοδιότητα του υπουργείου Εσωτερικών ως πολιτικές υπηρεσίες. Η Αστυνομία έχει αρμοδιότητα στην εξωτερική φρούρηση των Κέντρων και τη λήψη αποτυπωμάτων κατά την είσοδο στη χώρα και την καταγραφή των μεταναστών». Όσο για τη θεσμική παρέμβαση στο ζήτημα των παιδιών δεύτερης γενιάς, το υπουργείο θα λάβει υπόψη του την απόφαση του ΣτΕ, την τροποποίηση νόμου που είχε έτοιμο η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά και το σχέδιο νόμου που είχε επεξεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση. Η συνολική αναθεώρηση της ιθαγένειας θα τεθεί αργότερα σε επόμενο διάστημα καθώς προτεραιότητα είναι η άμεση αντιμετώπιση του ζητήματος των παιδιών δεύτερης γενιάς. Στο ερώτημα εάν στο θέμα των παιδιών αυτών προκύψουν ενστάσεις από τον κυβερνητικό εταίρο (ΑΝΕΛ), σημείωσε ότι οπό τη στιγμή που οι ΑΝΕΛ δουν τη ρύθμιση και δεν επικροτήσουν, υπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις στη Βουλή που γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι θα την ψηφίσουν.
Πηγή: http://xronos.gr/detail.php?ID=96531

 

Διαταγή πληρωμής για οφειλόμενα μισθώματα. Για το ορισμένο αυτής πρέπει να αναφέρεται η συμφωνηθείσα δήλη ημέρα καταβολής των μισθωμάτων (νομολογία)

ΑΠ 294/2014 – Διαταγή πληρωμής για οφειλόμενα μισθώματα. Για το ορισμένο αυτής πρέπει να αναφέρεται η συμφωνηθείσα δήλη ημέρα καταβολής των μισθωμάτων. Με την ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής, η υπόθεση επανεκδικάζεται όχι καθολικά, αλλά στο μέτρο που υποβάλλουν οι λόγοι της ανακοπής, οι οποίοι προσδιορίζουν την έκταση της εκκρεμοδικίας. «Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 595 εδ.α`, 341 εδ.α`, 345 εδ.α` και 293 εδ. β` του ΑΚ, η πρώτη των οποίων ορίζει ότι το μίσθωμα καταβάλλεται στις συμφωνημένες ή στις συνηθισμένες προθεσμίες, η δεύτερη ότι αν για την εκπλήρωση της παροχής συμφωνηθεί ορισμένη ημέρα,

ο οφειλέτης γίνεται υπερήμερος με μόνη την παρέλευση της ημέρας αυτής, η τρίτη ότι όταν πρόκειται για χρηματική οφειλή, ο δανειστής σε περίπτωση υπερημερίας έχει δικαίωμα να απαιτήσει τον τόκο υπερημερίας που ορίζεται από το νόμο ή με δικαιοπραξία χωρίς να είναι υποχρεωμένος να αποδείξει ζημία και η τελευταία τούτων ότι το ποσοστό του νόμιμου τόκου ή του τόκου υπερημερίας προσδιορίζεται όπως ορίζει ο νόμος, προκύπτει με σαφήνεια ότι σε περίπτωση οφειλής μισθώματος, το οποίο έχει συμφωνηθεί να καταβάλλεται σε ορισμένη ημερομηνία, ο οφειλέτης καθίσταται υπερήμερος με μόνη την παρέλευση της ημερομηνίας αυτής, ο δε δανειστής έχει δικαίωμα να απαιτήσει τον τόκο υπερημερίας που ορίζεται από το νόμο. Από τα ανωτέρω, συνδυαζόμενα και προς τις διατάξεις του άρθρου 626 § 2 του Κ.Πολ.Δ., με τις οποίες καθορίζεται το περιεχόμενου του δικογράφου της αίτησης για έκδοση διαταγής πληρωμής, στο οποίο περιεχόμενο πρέπει να διαλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, η απαίτηση και το ακριβές ποσό των χρημάτων ή χρεογράφων με τους τυχόν οφειλόμενους τόκους των οποίων ζητείται η καταβολή, προκύπτει ότι προκειμένου περί αίτησης για έκδοση διαταγής πληρωμής από οφειλόμενα μισθώματα, η καταβολή των οποίων ζητείται με τους οφειλόμενους τόκους, πρέπει, για το ορισμένο αυτής, να μνημονεύεται και η συμφωνηθείσα δήλη ημέρα καταβολής (πληρωμής) των μισθωμάτων. Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 583, 585 § 2, 632 § 1 και 633 του Κ.Πολ.Δ., συνάγεται ότι στη δίκη επί της ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής, η υπόθεση επανεκδικάζεται όχι καθολικά, αλλά στο μέτρο που υποβάλλουν οι λόγοι της ανακοπής. Οι λόγοι αυτοί, οι οποίοι πλήττουν το κύρος της διαταγής πληρωμής, προσδιορίζουν την έκταση της εκκρεμοδικίας και οριοθετούν το αντικείμενο της δίκης ( Ολομ. Α.Π. 10/1997, ΑΠ 793/1999).-

Στην προκειμένη περίπτωση από την κατ` άρθρο 561 § 2 Κ.Πολ.Δ. επισκόπηση του περιεχομένου των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα : Το Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία “Ταμείο Προνοίας Προσωπικού Εταιριών Λιπασμάτων (ΤΑ.Π.ΠΕ.Λ.)”, στην δικονομική θέση του οποίου υπεισήλθε ως καθολικός διάδοχος εκ του νόμου (άρθρ. 104 § § 1, 2, 106 § 2, 114 § § 1, 2, 138 § 12 Ν. 3655/2008) το ήδη αναιρεσείον Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία “Ταμείο Προνοίας Ιδιωτικού Τομέα (ΤΑΠΙΤ)” (του λοιπού : το Ταμείο) υπέβαλε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 2.3.2007 και με αριθμό κατάθεσης 2808/2007 αίτηση, με την οποία, ιστορούσε ότι, δυνάμει του από 15.3.1994 ιδιωτικού συμφωνητικού μίσθωσης, που καταρτίσθηκε μεταξύ αυτού και της ήδη αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία “…” (του λοιπού : η Εταιρία) εκμίσθωσε σ` αυτήν ένα πολυώροφο σταθμό αυτοκινήτων, κείμενο στην Αθήνα και επί της οδού …, αριθμ…, για το από 15.3.1994 μέχρι 15.3.1999 χρονικό διάστημα και αντί αρχικού μηνιαίου μισθώματος 5.847.000 δραχμών, πλέον χαρτοσήμου εκ 3,6%, προσαυξανομένου κατ` έτος κατά ποσοστό 15%. Ότι η μίσθωση αυτή, ως εμπορική, παρατάθηκε αναγκαστικά (εκ του νόμου). Ότι με την υπ` αριθμ. 1597/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε επί της από 21.6.1999 αγωγής της Εταιρίας περί αναπροσαρμογής μισθώματος, καθορίστηκε το ποσοστό της σταδιακής ποσοστιαίας αναπροσαρμογής του μισθώματος, για τον από της επίδοσης της αγωγής αυτής χρόνο και εφεξής, σε 6% ετησίως και ότι η Εταιρία δεν έχει καταβάλλει την διαφορά των μισθωμάτων, μετά του αναλογούντος τέλους χαρτοσήμου, των χρονικών περιόδων που αναλυτικά αναφέρονται σ` αυτή και που εκτείνονται από τον μήνα Ιούλιο του 1999 μέχρι και τον μήνα Δεκέμβριο του 2006, όπως και το μίσθωμα του μηνός Φεβρουαρίου 2007. Με βάση δε αυτό το ιστορικό ζήτησε όπως υποχρεωθεί αυτή (Εταιρία) να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 321.486,88 ευρώ, με το νόμιμο τόκο, από την επομένη ημέρα που κάθε μίσθωμα ήταν απαιτητό μέχρι και την εξόφληση. Επί της αίτησης αυτής, και με βάση τα επικαλούμενα σ` αυτήν και προσκομισθέντα έγγραφα, εκδόθηκε από τον Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η υπ` αριθμ. 7459/2007 διαταγή πληρωμής, με την οποία και έγινε δεκτή στο σύνολό της. Κατ` αυτής της διαταγής πληρωμής άσκησε η Εταιρία ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 21.9.2007 και με αριθμό κατάθεσης 256/2007 ανακοπή, με τον πέμπτο λόγο της οποίας ισχυρίστηκε ότι μολονότι στην αίτηση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής υπάρχει το αίτημα να υποχρεωθεί αυτή (ανακόπτουσα Εταιρία) να καταβάλει στο Ταμείο (καθ` ου η ανακοπή) τα αιτούμενα ποσά μισθωμάτων με το νόμιμο τόκο, από την ημέρα που κάθε μίσθωμα ήταν απαιτητό, εντούτοις δεν προσδιορίζεται σ` αυτήν (αίτηση) η ημέρα που ήταν υποχρεωμένη να καταβάλει το μίσθωμα. Ζήτησε δε την εκ του λόγου τούτου απόρριψη της ανακοπής ως αόριστης κατά το μέρος που ζητείτο με αυτήν η καταβολή τόκων επί των οφειλομένων μισθωμάτων. Επί της ανακοπής αυτής εκδόθηκε η υπ` αριθμ. 1528/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία ο λόγος αυτός έγινε δεκτός ως βάσιμος και κατ` ουσία και ακυρώθηκε η διαταγή πληρωμής και κατά τούτο. Στη συνέχεια το ήδη αναιρεσείον Ταμείο, με την από 8.9.2009 έφεση και τους πρόσθετους λόγους αυτής, οι οποίοι εμπεριέχονται στις από 26.10.2010 προτάσεις του, έπληξε την ως άνω πρωτόδικη απόφαση και κατά τούτο, το δε Εφετείο, κρίνον με την ήδη αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, υπ` αριθμ. 3491/2012, επί του θέματος τούτου, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα : “…οι αιτιάσεις του ιδίου (σημ.: εννοεί το Ταμείο) κατά της εκκαλουμένης όσον αφορά στην ακύρωση της διαταγής πληρωμής, κατά τη διάταξή της με την οποία επιδίκασε τόκους επί των επιδικασθεισών διαφορών μισθωμάτων “από την επομένη ημέρα που κάθε μίσθωμα είναι απαιτητό” λόγω αοριστίας της αίτησης προς έκδοσή της είναι αβάσιμες. Και τούτο διότι το ΤΑΠΠΕΛ στην αίτησή του αναφέρεται και σε καταβολές κατά το διάστημα από τον Απρίλιο 2004 – Μάρτιο 2005, συνολικού ποσού 133.934 ευρώ πλέον των οφειλομένων μισθωμάτων της μισθωτικής αυτής περιόδου, κατά το ποσό δε αυτό 89.379 ευρώ, σύμφωνα με μεταξύ τους ρύθμιση εξοφλήσεως των οφειλομένων με βάση την 2166/2003 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού, που αναπροσάρμοσε ετησίως το μίσθωμα κατά ποσοστό 8%, σε ισόποσες έντοκες δόσεις, και, ακολούθως, ενώ είναι προφανές ότι οι καταβολές βάσει της ρυθμίσεως ανάγονταν σε χρόνο προγενέστερο της 15ης.1.2004, κατά τον οποίο έγινε η ρύθμιση, καταλογίζει λογιστικώς το συνολικό ποσό στα οφειλόμενα με βάση την 1597/2006 απόφαση μισθώματα του ανωτέρω και μόνο διαστήματος, χωρίς να παραθέτει καμία νόμιμη αιτία για τέτοιου είδους καταλογισμό και μάλιστα μόνο σε κεφάλαιο, εντόκων, κατά τους ισχυρισμούς του, καταβολών, χωρίς εξειδίκευση του ποσοστού του τόκου. Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού είναι η αδυναμία διαγνώσεως του χρονικού σημείου γενέσεως κάθε επιμέρους απαίτησης για τόκους, ακόμη και υπό το δεδομένο της γνώσης του όρου της σύμβασης περί του χρόνου καταβολής του κάθε μισθώματος, η αναφορά του οποίου επίσης παραλείπεται στην αίτηση. Υπό τα δεδομένα αυτά, η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής κατά τη διάταξή της με την οποία επιδίκασε τόκους από την επομένη της ημέρας που κάθε μίσθωμα κατέστη ληξιπρόθεσμο και απαιτητό παραβίασε το άρθρο 626 Κ.Πολ.Δ. και είναι ακυρωτέα. (areiospagos.gr)

Στη βουλή το νομοσχέδιο με τις μεταρρυθμίσεις ποινικών διατάξεων – Τί προβλέπουν δύο νέες τροπολογίες

Κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο «Μεταρρυθμίσεις ποινικών διατάξεων, κατάργηση των καταστημάτων κράτησης Γ’ τύπου και άλλες διατάξεις» . Eπίσης κατατέθηκαν δύο τροπολογίες, εκ των οποίων η πρώτη αφορά τροποποίηση του άρθρου 282 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και η δεύτερη τροποποίηση του άρθρου 100α του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα: α) Προστίθεται παρ. 4 στο άρθρο 282 ΚΠΔ και αναριθμείται το άρθρο 4 σε 5 ως εξής:

«4. Κατ’ οίκον περιορισμός  μπορεί να επιβληθεί και στους συγκατηγορούμενους συζύγους, συμβίους ή συγγενείς εξ αίματος έως δευτέρου βαθμού, εφόσον η αποδιδόμενη σε αυτούς πράξη οφείλεται σε σύγκρουση καθηκόντων εξαιτίας της σχέσης αυτής».

β) Η παρ. 2 του άρθρου 100Α ΠΚ τροποποιείται ως εξής:

«2. Η απόλυση χορηγείται, ανεξαρτήτως της συνδρομής των προϋποθέσεων των άρθρων 105 και 106 και στις πιο κάτω ειδικές περιπτώσεις: α) στους καταδίκους με ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω, β) στους καταδίκους με ποσοστό αναπηρίας 50% και άνω εφόσον κρίνεται ότι η παραμονή τους στο κατάστημα κράτησης καθίσταται ιδιαίτερα επαχθής λόγω αδυναμίας αυτοεξυπηρέτησης. Σε περίπτωση πρόσκαιρης κάθειρξης, απαιτείται να έχει εκτιθεί με οποιονδήποτε τρόπο το ένα πέμπτο της ποινής. Σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης ο κρατούμενος, αν έχει εκτίσει με οποιονδήποτε τρόπο δέκα έτη και διαθέτει ποσοστό αναπηρίας 80% ή παραπάνω, εκτίει το υπόλοιπο της ποινής του στην κατοικία του, με ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 56 παρ. 3».  Δείτε ολόκληρο το νομοσχέδιο και την αιτιολογική έκθεση όπως κατατέθηκαν στη Βουλή